Echografie

Echografisch onderzoek bij gezelschapsdieren wordt in steeds meer praktijken voor gezelschapsdieren uitgevoerd. Meestal zijn eigenaren hierbij aanwezig. Aan de reactie merk je dan, dat men weliswaar min of meer bekend is met dit type onderzoek, maar dat het daarnaast een hoog hocuspocusgehalte heeft: Een scherm vol met vage bewegende beelden. Hoe bestaat het, dat je op grond daarvan uitspraken kunt doen over ziekte en gezondheid? Na een toelichting door de dierenarts wordt het meestal wel duidelijker. Wat is echografisch onderzoek eigenlijk en wanneer is dit onderzoek zinvol? Waarom kiezen we de ene keer voor röntgenonderzoek en de andere keer voor echo?

Zonder al te technisch te worden kort iets over het basisprincipe. In de kern komt het erop neer dat we op een scherm een beeld weergeven dat is afgeleid van teruggekaatst ultrageluid. Dat is geluid dat buiten ons gehoorbereik ligt. We kijken dus naar geluid, hoe gek dat ook klinkt.

Echo wordt vooral toegepast bij onderzoek van de buikorganen en van het hart. Anders dan met röntgen krijg je met echo een gedetailleerd beeld van de inwendige structuur van een orgaan. Je ziet bloed stromen, je ziet het hart kloppen, je ziet darmen samentrekken. Als er veel vrij vocht in de buik aanwezig is, zie je op een röntgenfoto alleen een egale grijze sluiering. Bij echo zie je juist veel detail, want geluid plant zich in een vochtig milieu heel goed voort. In een omgeving met veel lucht of gas is röntgen duidelijk in het voordeel. Longproblemen zul je dus bijna altijd met röntgen onderzoeken. Voor onderzoek naar botten en gewrichten is röntgen eveneens aangewezen.

Bij röntgen zijn beschermende maatregelen nodig om het stralingsrisico zo klein mogelijk te houden. Voor zover bekend zijn er bij echo geen gezondheidsrisico’s.

Röntgen en echo zijn beeldvormende technieken die elkaar prima aanvullen. Daardoor kan uw huisdier bij bepaalde problemen beter onderzocht en behandeld worden!